بهاریه

خوش بود دامن صحرا و

تماشای بهار

بلبل آهسته به گل گفت شبی

که مرا از تو تمنائی هست

من به پیوند تو یک رای شدم

گر ترا نیز چنین رائی هست

گفت فردا به گلستان باز آی

تا ببینی چه تماشائی هست

گر که منظور تو زیبائی ماست

هر طرف چهرهی زیبائی هست

پا بهرجا که نهی برگ گلی است

همه جا شاهد رعنائی هست

باغبانان همگی بیدارند

چمن و جوی مصفائی هست

قدح از لاله بگیرد نرگس

همه جا ساغر و صهبائی هست

نه ز مرغان چمن گمشدهایست

نه ز زاغ و زغن آوائی هست

نه ز گلچین حوادث خبری است

نه به گلشن اثر پائی هست

هیچکس را سر بدخوئی نیست

همه را میل مدارائی هست

گفت رازی که نهان است ببین

اگرت دیدهی بینائی هست

هم از امروز سخن باید گفت

که خبر داشت که فردائی هست...؟

ما ز هر صاحب دلی یک شمّه کار آموختیم

ناله از نی،گریه از ابر بهار آموختیم

اگر باران ببارد باز می آیم
درون کوچه ی امید
و فانوس نگاهم را برایت می فروزانم
و از ترکیب دستانم برایت چتر می سازم
مبادا قطره ای باران بیازارد نگاه مهربانت را

تا توانی مده از کف به بهار ای ساقی

لب جوی و لب جام و لب یار ای ساقی!

نوبهارست و گل و سبزه و ما عمر عزیز

میگذاریم به غفلت مگذار ای ساقی!

موسم گل نبود توبه عشاق درست

تو به یعنی چه بیا باده بیار ای ساقی!

اگر از روز شمارست سخن روز شمار

چون منی را که در آرد به شمار ای ساقی!

شاهد و باغ و گل و مل همه خوبند ولی

یار خوش خوشتر ازین هر سه چهار ای ساقی!

آید از بوی سمن بوی بهشت ای عارف

خیزد از رنگ چمن نقش نگار ای ساقی!

جام نوشین تو تا پر می لعل است مدام

میکشد جام تو ما را به خمار ای ساقی!

بینوایم غزلی نو بنواز ای سلمان

در خمارم قدحی نو زخم آر ای ساقی!

فردا یک

راز است.

نگرانش نباش.

دیروز یک خاطره بود.

حسرتش را نخور.

امروز یک هدیه است.

قدرش را بدان.

كوك كن ساعت خویش
اعتباری به خروس سحری نیست دگر

____________

مولانای بلخی:

اندر دل من مها دلافروز تویی
یاران هستند و لیک دلسوز تویی
شادند جهانیان به نوروز و به عید
عید من و نوروز من امروز تویی

ز کوی یار میآید نسیم باد نوروزی
از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی
به صحرا رو که از دامن غبار غم بیفشانی
به گلزار آی کز بلبل غزل گفتن بیاموزی

سنایی غزنوی:

با تابش زلف و رخت ای ماه دلفروز
از شام تو قدر آید وز صبح تو نوروز
از جنبش موی تو برآید دو گل از مشک
وز تابش روی تو برآید دو شب از روز

خواجوی کرمانی:

خیمة نوروز بر صحرا زدند
چارطاق لعل بر خضرا زدند
لاله را بنگر که گویی عرشیان
کرسی از یاقوت برمینا زدند

ملک الشعرا بهار:

رسید موکب نوروز و چشم فتنه غنود
درود باد بر این موکب خجسته، درود
به هرکه درنگری، شادیی پزد در دل
به هرچه برگذری، اندُهی کند بدرود

عید آمد و مرغان رة گلزار گرفتند
وز شاخة گل داد دل زار گرفتند
نوروز همایون شد و روز می گلگون
پیمانهکشان ساغر سرشار گرفتند

منوچهری دامغانی:

نوروز، روزگار نشاطست و ایمنی
پوشیده ابر، دشت به دیبای ارمنی
از بامداد تا به شبانگاه می خوری
وز شامگاه تا به سحرگاه گل چینی

برآمد باد صبح و بوی نوروز
به کام دوستان و بخت پیروز
مبارک بادت این سال و همه سال
همایون بادت این روز و همه روز

چو صبح رایت خورشید آشکار کند
ز مهر قبلة افلاک زرنگار کند
رسید موسم نوروز و گاه آن آمد
که دل هوای گلستان و لالهزار کند

بهاری داری ازوی بر خور امروز
که هر فصلی نخواهد بود نوروز
گلی کو را نبوید آدمی زاد
چو هنگام خزان آید برد باد

داستان روباه و خروس

روزی روباهی از کناردهی می گذشت. چشمش به خروس افتاد. پیش رفت و سلام کرد و گفت: رفیق... پدرت بسیار خوش آواز بود، تو چه طور می خوانی؟
خروس گفت: اکنون می بینی که من هم مانند پدرم خوش آواز هستم.خروس این گفت و فوری چشم هایش را بست و آواز بلندی سرداد. روباه برجست و اورا به دندان گرفت و فرار کرد. سگ های ده اورا دنبال کردند،خروس به فکر چاره افتاد، به روباه گفت: اگر می خواهی که از دست سگ ها آسوده شوی. فریاد کن و بگو که این خروس از ده شما نگرفته ام. روباه با آن همه زیرکی فریب خورد. تا دهان باز کرد. خروس از دهانش بیرون جست و به بالای درختی پرید. روباه با ناامیدی به خروس نگاهی کرد و گفت: نفرین بردهانی که بی موقع باز شود. خروس هم گفت: نفرین بر چشمی که بی موقع بسته شود.

قلب کشور بزرگ مستقلی است در طرف چپ قارّه سینه انسان !...
قلب، محدود است از طرف شمال به دریای محبّت و از طرف جنوب به کشور غم ، از طرف مشرق به دریاچه دوستی و از طرف مغرب به صحرای عاطفه !...
پایتخت قلب، «عشق آباد » است که شهری است بزرگ ، پرجمعیت و آباد!....
ایالات عمده آن چهار است: محبّت، نفرت، احساس و امیال !...
شهرهای بزرگ و مهمّ قلب عبارتند از : مودّت ، خصومت ،یأس ، هوس ، بغض و حسد!....
دماغه امید در دریای محبت ، پیشرفتگی خاص پیدا کرده است !....
جزایر شوخی و جفا از متعلّقات این کشور است !...
رودهای بزرگ و پرآبی چون شادی و اندوه، بیشتر سرزمینهای این کشور پهناور را مشروب میسازند !....
از کوههای مهم آن می توان : معرفت ، نیکی ، بدی و احسان را نام برد. قلل مرتفع: گذشت و ایثار از تمام نقاط کشور قابل رؤیت است . در جای جای این کوههای سر به فلک کشیده ، غارهایی به نام اسرار وجود دارد که تاکنون پای کسی به عمق و انتهای آن نرسیده است !...
نظام اقتصادی این کشور از تبادل و تهاتر عهد و پیمان و درستی و نادرستی تأمین می گردد!..
قسمت عمده سرزمینهای شمال وشرق این کشور را جنگلهای انبوه تزویر و شک و تردید پوشانیده است !...
میزان بارندگی در شهرهای جنوبی و غربی به ویژه در دشتهای اندوه و درد بیشتر از سایر نقاط است !...
بیشتر ساکنان این شهرها اغلب درخت دوستی می کارند و میوه آرزو برداشت می کنند!...
مردم این سرزمین معمولا از راه کیفر و پاداش امرار معاش میکنند!...
تفرجگاههای بسیاری تحت عنوان صفا و وفا در نقاط مختلف بیشتر شهرهای قلب ساخته شده که در واقع سرمایه معنوی و جاذبه های توریستی آن را تشکیل می دهند !...
نقاط ناشناخته و مجهول بسیاری در گوشه و کنار این کشور پهناور و کهنسال وجود دارد که تاکنون نامکشوف و غیر قابل دسترس باقی مانده و دانشمندان قلب شناس ، شب و روز سرگرم مطالعه در این موضوع می باشند !...
این کشور کاملا در منطقه زلزله خیز واقع شده و گسل های بزرگ و وحشتناکی در سراسر این کشور موجب تکانها و لرزشهای سهمگین می شوند که هستی مردم را هر آن تهدید می کنند!..
می توان گفت که سرزمین قلب دائماً در حال تکان خوردن و حرکت است و در شبانه روز لحظه ای آرام و قرار ندارد. البته وجود چندین کوه آتشفشان فعّال به نامهای: احساسات و عواطف و کینه و انتقام، ترس و هراس سکنه شهرهای این کشور زلزله خیز را چند برابر کرده است و آتش و دود و خاکستر پیوسته از آنها متصاعد است !...
چنانکه گذشته ، قلب کشور ناشناخته و نامکشوفی است که بیشتر نقاط آن بکر و دست نیافتنی باقی مانده است . امید می رود که بشر روزی بتواند به اعماق جنگلهای متراکم و غارهای تاریک و گوشه و کنارهای مجهول آن دست پیدا کند !....